Posts

Posts uit februari, 2019 weergeven
17. Omhoog gevallen

Een heldere lucht in de nacht.
Over de heuvel een hond die blaft.

Een kilte daalt van de maan,
waar donkere vormen staan:

een boom, en paarden die gras
staan te mompelen.

Open je armen, om de ruimte te vatten,
adem de onmetelijkheid.

Kijk omhoog en, o schrik,
val omhoog. Eindeloos,

tussen de sterren door,
de aarde valt weg.

Ze hebben de zwaartekracht
uitgedraaid, om je los te gooien.

Je smeekte te stijgen,
transcendentie te krijgen.

En daar ga je dan,
de ketenen los.

Alleen nog de sikkel
van de maan voor houvast.

Vasthouden tot de dag
aanbreekt, gezegende advent

van het eindige, en de
lichtende lucht. Dank voor

de vogels die rommelig
de ruimte fladderen.

Een deken van wolken die dekt,
langs de horizon helemaal ingestopt.

16. Verhalen van kannibalen
De gewone mens worstelt zich van object tot subject, wat te denken geeft.
De grote mens transformeert zich
tot object, voor anderen als onderwerp.

Het denken wordt niet bedacht, maar in kaders gezet die men uit kadavers hapt,
van dode denkers die onsterfelijk zijn,
in wat men denkt dat men het snapt.

De uitleggers zijn roofdieren, die herkauwen wat niet te verteren valt.
Wat ze opnemen zat er niet in:
wat wordt uitgelegd was er in gelegd.

Voeding voor kannibalen zonder eigen verhalen, die bij elkaar krabbelen
met hun gelikte pennen, wat elders is gegroeid,
om met elkaar te babbelen.